itekpinar @ soninternethaber.com

Bu haftaki yazım biraz farklı bir konu olacak. Genelde her dem siyasi ve
gündemi değerlendiriyorduk.
Lakin bu hafta katıldığım bir veli toplantısını ülkemin hali bu mudur? Toplum
olarak nereye gidiyoruz, düşüncesiyle yazmayı arzu ettim…
Bilginin daha çabuk ulaşıldığı dijital çağdayız. Bazen fayda bazen zarar
vermektedir dijital çağın gençliğine…
Biz özeleştiri yaparken yıkıcı ve yıpratıcı olmaktan ziyade yapıcı ve yol
gösterici mahiyetinde yazdık her daim. Mücadele etmeye ömür sermayesi ve
mesaisi sona erene kadarda devam edeceğiz. Tehditler ve engellemelere
kulak asmayız bizler… Biz imar ederiz asla yıkmayız…
Bir gençlik düşünün sizin her şeyinizi emanet edeceğiniz bir gençlik.
Canınızı, malınızı, ülkemizi ve yine gelecek nesilleri emanet edeceğimiz bir
gençlik…
Ben merkezli değil, biz merkezli olması gereken bir gençlik düşünelim.
Ahlaklı milli ve manevi duygulara haiz olacak bir gençlik.
Lakin anlatacağım manzara biraz ürkütücü ve endişe verici.
Ebeveynler olarak bize büyük görevler düşüyor. Yükün her ne kadar fazlası
bizde gözükse de bir o kadar öğretmenlerimize ve öğrencilerimize düşüyor.
Bizler gençliğimize birer köprü vazifesini yapıyoruz. Her veli hayatın
içindekileri hem öğretecek hem de saygı ve sevgi çerçevesinde sevdirecek, en
önemlisi de takip edecek…
Öğretmen ise kendisini, sınıfını ve derslerini sevdirip okula gitmeyi eziyetten
ziyade merak, muhabbet ve aşkla devamlılığı arzulatmaktır…

Burada gaye suçlu aramaktan ziyade bir özeleştiri de bulunabilmek. Neler
yapılabilir mental yahut fiziki yorgunluk hepimizde olmakta nitekim beşeriz…
Fakat öğretmenlik mesleğini icra edenler daha da hassas olmalıdırlar, değil
mi?
Şimdi 25 kişilik bir sınıf mevcudu düşünün idareciler öğrencilere hafta sonu
yapılacak bir veli toplantısı için bilgilendirme amacıyla bir kâğıt vermiş
olsunlar. Bu kâğıtta toplantının yapılacağı yer, mekân, tarih ve zaman
belirtilmiş olsun. Son olarak öğrencilere bu kâğıdı velilerine ulaştırmaları
tembihlensin vs…
Beni de her öğrencinin yapması gerektiği gibi evladım haberdar etti.
Hadi bakalım, sabah hazırlanıp okulun yolunu tuttum sınıfa bir girdim ki o 25
kişilik sınıftan sadece gelen veli sayısı 3 idi. Aman Allah’ım bu nasıl bir
manzara diye serzenişte bulundum… Belki de velilerin haberi yoktu öğrenciler
söylememişti genelde hayta örgenciler pek söylemeyi tercih etmiyorlar…
Ma’mafih koskoca sınıf tüm öğrencileri mi haberdar etmedi?
Tabi biz gelirler ümidiyle beklemeye koyulduk. Tabi bu arada hocalar gelmeye
başladı ortalama 10 öğretmenimiz var. Sırayla gelmeye başladılar.
İki öğretmenimiz diğer meslektaşı velilerle konuşurken imza attı hatta
“hocam imza atıp gidiyor musunuz, konuşmayacak mıyız?” diye müdahale
etmek durumunda kaldım. Geliyoruz, dediler maalesef gelmediler.
Toplamda 6 öğretmen girme nezaketinde bulundu aslında bu bir ilk değildi
geçmiş dönemlerde de bunlarla karşılaştım yine o dönemde de sitemimi
idareye bildirmiştim. Maalesef bizler vakit ayırıp gidiyoruz, ne duyarsız veliler
nede öğretmenler katılıyor… Peki katılıp vakit ayıranlar hata mı ediyor…
Demek ki hata sadece velide ve öğrencide değilmiş…
Tabi takdir edilecek bu işi hakkıyla yapanlar yok mu elbette var. Şöyle ki:
Bu dönemde tanıdığım birkaç öğretmen vardı ki mesela;
İngilizce öğretmeni Hilal Hanım o kadar ilgili ve enerjikti ki tıpkı gece yanan
ateş böcekleri vardır ya etrafını aydınlatır. Kendisi gençlere aynı kendi gibi

İngilizceyi sevdirip büyük bir gayretle öğreteceğini hissettim. Gençliğe karşı
bir gayesi bir endişesi vardı.
Bu tarz öğretmenlerin sayısının fazlalaşması temennisindeyim...
Birde bu sene yeni gelen Muhsin öğretmen var. Bir akşam telefonum çaldı
kayıtlı olmayan bir numara idi açtım, kendini tanıttı ve bizim delikanlının yeni
sınıf ve DKAB öğretmeniymiş.
Benimle tanışmak istediğini ve çocukların derslerini takip edeceğini, onları
üniversite sınavın da daha başarılı olmaları için çaba sarf edeceğini ve
bendende yardım istediğini açıkladı tabi şaşırdım. Böyle öğretmenler de var
mıydı ülkemizde demeden geçemedim, bizler böyle öğretmenleri sadece dizi
ve filmlerde görürdük…
Demek ki duyarlı olmak isteyenler de varmış. Bu güzel öğretmelerimi en kalbi
duygularla tebrik ediyorum. Hatta bu öğretmenler rol model olması
gerektiğine inanıyorum…
Bu okulda tanıdığım yine geçen dönem milli manevi duygulara haiz ve bunu
gençlere nakış nakış işlemekte özen gösteren Uğur öğretmeni ve idareci
arkadaşları da unutmamak lazım…
Belkide bu bahsettiğim öğretmenlerden ülkemin muhtelif yerlerinde vardır.
Ama sayıları parmakla sayılır cinsten olmaması gerekmektedir…
Elhasıl üstad necip fazılın bir sözü var ki “gençlik özene özene özünü kaybetti”
bu olgunun önüne geçmek öğrenci, veli, öğretmen, idareci ve suyun başında
olan milli eğitim bakanlığının elindedir. Bunu hep birlikte başaralım…